mutluluk yinelemeye duyulan özlemdir

Bir romanın en iyi son bölümü, ‘Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği’ndeki son bölüm olabilir. ‘Karenin’in Gülümseyişi’ başlıklı bölüm.

Bir minik alıntı:

“İşte insanoğlunun bütün bahtsızlığı burada yatıyor. İnsan zamanı bir döngü izlemiyor; onun yerine dümdüz bir çizgide ileri doğru gidiyor. İnsan bu yüzden mutlu olamıyor; mutluluk yinelemeye duyulan özlemdir.

Evet, mutluluk yinelemeye duyulan özlemdir, dedi Tereza kendi kendine.”